„Jezus w czasie wieczerzy z uczniami swoimi doznał głębokiego wzruszenia i
tak oświadczył: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie
zdradzi.”(J 13,21)
Hm… Z dalszego (i wcześniejszego) biegu zdarzeń wynika, że zdrada niejakiego Judasza, gdyby nawet nie nastąpiła, nie była przedsięwzięciem niezbędnie potrzebnym dla dokonania mordu sądowego na Jezusie. Gdyby nie Judasz ze swoim pocałunkiem w ogrodzie, znalazł by się zapewne jakiś inny dogodny sposób na schwytanie delikwenta. Jezus stanowił bowiem istotne zagrożenie dla stabilności życia polityczno-kulturalno-społecznego w okupowanej Palestynie. Nie mógł ujść cało z tej imprezy. Zdrada Judasza była więc swoistą sztuką dla sztuki. Wykorzystaniem nadarzającej się okazji, by co nieco zarobić, niewielkim nakładem sił i środków.
Judasz jednak mocno przekalkulował…
